Για μένα ο αθλητισμός πάνω απ’ όλα είναι αναμνήσεις.
Στιγμές.
Με φίλους, με οικογένεια αλλά και πιο μοναχικές.
Μπροστά από μία τηλεόραση, σε ένα μπαλκόνι ένα βράδυ του Ιουλίου να παρακολουθώ την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, σε ένα ταβερνάκι να σείεται η Γη στο γκολ του Δέλλα που μας έστειλε στον τελικό, σε ένα σινεμά να ρίχνω κλεφτές ματιές στο κινητό και να βλέπω τη Μπαρτσελόνα να κάνει τη «ρεμοντάδα» και να προσπαθώ να μην βγάλω κιχ.
Μεγάλωσα, λοιπόν, βλέποντας αθλητές να κρίνονται από ένα αποτέλεσμα. Από μια στιγμή. Από ένα χρονόμετρο.
Αυτό, όμως, που κατάλαβα ότι με ενδιέφερε μεγαλώνοντας ήταν το πριν και το μετά.
Τι συμβαίνει όταν σβήνουν τα φώτα;
Τι μένει όταν τελειώνει ο αγώνας;
Ποιος είναι ο άνθρωπος πίσω από την εικόνα;
Το «Άθλος» γεννήθηκε από αυτή την ανάγκη.
Να δώσουμε χώρο στους αθλητές να μιλήσουν όχι για τη νίκη, αλλά για τον δρόμο τους. Εύκολο ή δύσκολο.
Για τις θυσίες που δεν φαίνονται.
Για τα λάθη που τους άλλαξαν.
Για τα όνειρα που άντεξαν στον χρόνο.
Για τη σπίθα που τους κράτησε όρθιους.
Leave a Reply