Οι Αθλητές
Ανθή Βασιλαντωνάκη
Άννα Νίκη Σταμολάμπρου
Βασίλης Ξανθόπουλος
Γιάννης Κουζέλογλου
Γιώργος Τανούλης
Δημήτρης Εμμανουηλίδης
Δημήτρης Μαυροειδής
Ελευθερία Πλευρίτου
Ελισάβετ Τελτσίδου
Ευαγγελία Πλατανιώτη
Θωμαή Βαρδαλή
Μάνος Ζερδεβάς
Ματίας Λεσόρ
Μιντάουγκας Κουζμίνσκας
Νίκος Νταμπίζας
Νίκος Παπαγγελής
Όμηρος Νετζήπογλου
Πάτρικ Μπέβερλι
Σακίλ ΜακΚίσικ
Σοφία Κόγγουλη
Σοφία Μαλκογεώργου
Στέφανος Ξένος
Τι Τζέι Σορτς
Χάρης Κοπιτσής
Γιατί «Άθλος»;
Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε πει πως «αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».
Κάπως έτσι, γεννήθηκε και η συλλογιστική πίσω από τον τίτλο του ντοκιμαντέρ αυτού.
Αν αποσυνθέσεις έναν αθλητή σε κομμάτια, τι μένει;
Η σπίθα που έδωσε φως σε όλα.
Τα όνειρα που άρχιζαν να δίνουν το κίνητρο για το κάθε επόμενο βήμα.
Τα λάθη που έδωσαν τα μαθήματα, τα οποία διαμόρφωσαν τον χαρακτήραν και το μυαλό.
Οι θυσίες που έγιναν στην πορεία όσο κι αν πόνεσαν.
Και κάπως έτσι, στο τέλος δημιουργείται ένας ολοκληρωμένος αθλητής.
Παίρνοντας, λοιπόν, το «Α» από τη λέξη Αθλητής, το «Θ» από τη λέξη «Θυσίες», το «Λ» από τη λέξη «Λάθη», το «Ο» από τη λέξη «Όνειρα» και το «Σ» από τη λέξη σπίθα, σχηματίζεται ο «ΑΘΛΟΣ».
Η λέξη που ίσως αντικατοπτρίζει περισσότερο από κάθε άλλη τη ζωή ενός αθλητή.
Ούτε τα μετάλλια, ούτε οι επιτυχίες, ούτε τα βάθρα, ούτε τίποτα.
Ο αθλητισμός είναι αγώνας, δοκιμασία, είτε σωματική είτε πνευματική, για κάτι ανώτερο από εμάς.
Ένας άθλος.
Σημείωμα Δημιουργών
Χάρης Κολχούρης
Για μένα ο αθλητισμός ξεκίνησε πολύ πριν τον δω μέσα από μια οθόνη.
Ξεκίνησε σε μια πισίνα, σε μικρή ηλικία, με τις πρώτες βουτιές και τις αμέτρητες διαδρομές μέσα στο νερό.
Συνεχίστηκε αργότερα στον στίβο, τρέχοντας αποστάσεις αντοχής και μαθαίνοντας τι σημαίνει να πιέζεις τον εαυτό σου λίγο περισσότερο κάθε φορά.
Και για πολλά χρόνια βρέθηκε και σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, με φίλους, φωνές και τη χαρά που έχει το παιχνίδι όταν είσαι παιδί.
Ο αθλητισμός για μένα ήταν πάντα εμπειρία.
Ήταν η αίσθηση της προσπάθειας, η χαρά της συμμετοχής, η επιμονή όταν κάτι δεν έβγαινε όπως το είχες φανταστεί.
Μεγαλώνοντας άρχισα να βλέπω τον αθλητισμό και από μια άλλη πλευρά. Όχι μόνο ως θεατής ή ως παιδί που παίζει, αλλά ως ιστορία ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους σε έναν στόχο.
Και τότε άρχισε να με ενδιαφέρει κάτι βαθύτερο.
Η διαδρομή πίσω από την επίδοση.
Οι στιγμές που δεν καταγράφονται στα αποτελέσματα.
Οι εμπειρίες που διαμορφώνουν έναν αθλητή πολύ πριν τον δούμε να αγωνίζεται.
Ο «Άθλος» γεννήθηκε από αυτή τη σκέψη.
Από την ανάγκη να ακούσουμε τις ιστορίες πίσω από την προσπάθεια.
Γιώργος Ψύχας
Για μένα ο αθλητισμός πάνω απ’ όλα είναι αναμνήσεις.
Στιγμές.
Με φίλους, με οικογένεια αλλά και πιο μοναχικές.
Μπροστά από μία τηλεόραση, σε ένα μπαλκόνι ένα βράδυ του Ιουλίου να παρακολουθώ την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, σε ένα ταβερνάκι να σείεται η Γη στο γκολ του Δέλλα που μας έστειλε στον τελικό, σε ένα σινεμά να ρίχνω κλεφτές ματιές στο κινητό και να βλέπω τη Μπαρτσελόνα να κάνει τη «ρεμοντάδα» και να προσπαθώ να μην βγάλω κιχ.
Μεγάλωσα, λοιπόν, βλέποντας αθλητές να κρίνονται από ένα αποτέλεσμα. Από μια στιγμή. Από ένα χρονόμετρο.
Αυτό, όμως, που κατάλαβα ότι με ενδιέφερε μεγαλώνοντας ήταν το πριν και το μετά.
Τι συμβαίνει όταν σβήνουν τα φώτα;
Τι μένει όταν τελειώνει ο αγώνας;
Ποιος είναι ο άνθρωπος πίσω από την εικόνα;
Το «Άθλος» γεννήθηκε από αυτή την ανάγκη.
Να δώσουμε χώρο στους αθλητές να μιλήσουν όχι για τη νίκη, αλλά για τον δρόμο τους. Εύκολο ή δύσκολο.
Για τις θυσίες που δεν φαίνονται.
Για τα λάθη που τους άλλαξαν.
Για τα όνειρα που άντεξαν στον χρόνο.
Για τη σπίθα που τους κράτησε όρθιους.